Zoals bekend zijn er ook cliënten die wat op hun kerfstok hebben of hebben gehad. Toch is de psychiatrie er voor iedereen. Alleen moet een ieder ook overal terecht kunnen?
Hulpverleners hebben daar zo hun methoden voor, maar hoe kijkt de ervaringsdeskundige er tegen aan?
Stel een cliënt heeft in het verleden in een setting van ggz veel cliënten kwaad berokkend. Moet de GGz settingen die geen gesloten karakter hebben dan openstellen voor deze cliënt, ondanks dat er slachtoffers rondlopen?
En zo ja, moet deze cliënt ook vrijwilliger kunnen zijn en dus een formeel hogere positie als slachtoffers die van de setting gebruik maken?
Hoe komt de afweging tot stand? Word aan slachtoffers gevraagd? Is dit nodig?
Is de risico afweging dat de cliënt andere geen kwaad meer zal berokkenen voldoende ? Welke andere aspecten kunnen een belangrijke rol spelen? Discussieer mee!