ervaringsdeskundige ervaringsdeskundige

een dag uit mijn chaotische leven

Borderline

Mensen begrijpen mij niet, vinden me vreemd, druk , associaal en egoistisch. Vaak hebben ze gelijk. Ik zeg de dingen zonder te denken en kwets de mensen daar ook mee , maar dat gaat niet bewust. Het doet mij ook pijn dat ik mensen kwets of pijn doe waar ik eigenlijk gewoon vreselijk veel van houd.

Het trappen tegen de maatschappij, het associale karakter en dan vooral ook mijn grote mond is ook niet omdat ik zo wil zijn. Het is een soort van bescherming, bescherming van mezelf.

Hoe harder ik schreeuw, hoe meer afstand de mensen van me bewaren. En hoe verder de mensen van me afstaan hoe minder pijn ze me kunnen doen.Maar eigenlijk ben ik niet zo, ik ga voor me vrienden door het vuur en help graag de mensen. Maar toch stoot ik ze af door hoe ik me op stel.

Ook ben ik niet heel makkelijk om een vriendschap mee te hebben, kom afspraken niet na en raak steeds weer verzeild in problemen. Ik weet nog steeds niet of ik nou zelf de problemen opzoek of dat de problemen mij opzoeken.

Ja, vriendinnen hebben gelijk dat ik een slechte vriendin ben als ik niet op hun verjaardag kom of die van hun kinderen aangezien ik zelf ook boos wordt als ze bij mijn kinderen niet komen. Maar toch verwacht ik maar dat mijn vriendinnen moeten begrijpen dat ik niet bij hun kom omdat ik me opgelaten voel en niet op mijn gemak tussen mensen die ik niet goed ken. Zo kom ik dus weer in een ruzie terecht waarin ik niet zal toegeven dat ik fout ben. Jammer dat ik zo in mekaar steek, jammer idd jammer voor mezelf want van binnen weet ik dat de ander gelijk heeft. Maar dat toegeven zet me weer in een kwetsbare positie en dat is het hem juist,die probeer ik te vermijden. Want kwetsbaar betekent mij pijn kunnen doen en dat wil ik niet.

We kunnen nu wel gaan denken waarom we zo zijn geworden als dat we zijn, is het de schuld van mijn drugsverslaafde moeder, mijn aan een overdosis overleden vader, mijn depressieve oma ,mijn stiefvader met losse handjes of het feit dat ik mezelf op heb moeten voeden? Maar feit blijft ik ben zo en het verleden kun je niet veranderen dus het terug gaan in het verleden brengt je niks goeds. Probeer het te verwerken en een plaatsje te geven en werk aan jezelf !

Als ik zeg ik ben zo bedoel ik niet dat iedereen me maar moet accepteren zoals ik ben, mensen moeten me aanspreken op hetgeen ik doe en wat niet door de beugel kan want meestal heb ik dat op dat moment zelf niet eens in de gaten. Of ik er iets mee doe dat ligt dus aan de band die wij hebben. Of ik je mag of niet en of er een klik is voor mijn gevoel. Ik zal op dat moment nog tegen je schreeuwen en zeggen dat je geen gelijk hebt maar als ik een momentje voor mezelf heb ga ik er toch over nadenken en het moment door mijn gedachtes laten gaan. Niet 1 keer, wel 1000 keer want bij mij gaat zo'n moment overheersen.Deze gedachtes gaan ook hun eigen weg volgen en dan slaat ook weer de onzekerheid toe want dan slaan mijn gedachtes door naar dat je mij eigenlijk niet mag omdat je mij ergens op gewezen hebt.

Om de gedachtes te stoppen ga je impulsief gedrag vertonen,dit uit zich bij mij in poetsen, (andere zullen zichzelf snijden,drugs of drank gebruiken of geld verspillen). Je zal als weldenkend mens denken ok poetsen wat is daar nu mis mee? Ik zou willen dat het poetsen bij mij normale vormen aan nam en dat mijn huis idd schoon en geordend zou worden maar nee dat is het niet. Absoluut niet.

Als een kip zonder kop begin ik een kamer uit te doen, trek de kasten van de muur en pulk vuil en stof tussen kiertjes en plinten uit.En dan ineens zie ik een blaadje op de grond liggen en wil die in een kast of laatje doen. Daar ziet het er ook niet netjes uit en bedenk dan ook maar eens om daar alles uit te zoeken en zo zit ik 5 minuten later met stapeltjes van wat weg moet en wat bewaard moet blijven op de grond. Regelmatig afgeleid door een briefje of iets wat ik dan weer even ga zitten lezen. Ondertussen maken mijn gedachtes overuren want in gedachte heb ik al bedacht hoe ik de meubels nu weer kan gaan zetten want tja ineens vind ik het niet meer mooi staan.

Terwijl ik op de grond zit tussen al deze papperassen bedenk ik ineens dat als ik nu vast de gordijnen in de was doe ik ze weer op tijd op kan hangen. Ik laat het papierwerk ff voor wat het is en klim op de vensterbank om mijn gordijnen eraf te halen. Dan loop ik naar boven, stop ze in de wasmachine en ja je raad het al....daar zie ik weer iets dat mijn aandacht trekt en waardoor ik weer afgeleid ben.

Na daar een half uur gerommeld te hebben bedenk ik me ineens dat ik die schone gordijnen niet op kan hangen terwijl ik vieze ramen heb en loop weer naar beneden om een sopje voor mijn ramen te maken. Ik klim op de vensterbank en was mijn ramen terwijl ik me tegenhoud in een acrobatenhouding tegen de muur. Deze houding is omdat ik in de chaos in de schuur de trap waarschijnlijk niet kan vinden en ik mijn ramen nu wil wassen. En NU betekend ook echt NU bij mij.

De ramen blinken weer en ondertussen heb ik kramp in mijn rechterbil door de ongemakkelijk houding die ik had. Maar wat ziet mijn oog? nicotine aanslag op de gordijnrails. Ik spring van de vensterbank en pak een bus schoonmaakmiddel in de keuken. Je weet wel die van die goedkope winkel met rode letters, supersul het vuil loopt er zo vanaf. Terwijl ik met mijn doekje de bruingele troep van de rails afpoets kijk ik naar de muur, en weer terug naar de rails. O nee, kijk hoe geel mijn muren zijn. Wat zullen de mensen denken als ze hier komen? Zonder erbij na te denken spring ik van de vensterbank en loop op mijn blote voeten naar de buurvrouw en vraag aan haar broertje die daar logeert of hij wat te doen heeft. Dit gaat niet op mijn gewoonlijke bitchie manier, maar supervriendelijk terwijl ik lolletjes maak. Daar duikt ineens mijn manipulatieve kant op, want als ik iets wil pak ik je ook nog eens zo in.

Hij zegt "nee heb niks te doen", ik vraag of hij niet even een paar vrienden kan bellen want mijn huis heeft echt een likje verf nodig. En ik denk dat hij dat supergoed kan zeg ik hem. Hij lacht en zegt dat hij over 5 minuten komt.Ik loop naar huis en kijk in de kamer. Shit, alle papierenliggen nog op de grond, en de la is nog niet helemaal uitgezocht. Terwijl ik mijn nek breek over de stofzuiger ren ik door de kamer want er gaat geverfd worden. Mijn lichaam maakt een stof aan waardoor ik me opgelaten voel en mijn slechte gedachtes zijn daardoor verdrongen.Ik pak de la op en heb geen zin meer om het verder uit te zoeken, dwaal een keer met mijn hand door de la om te zien of er nog iets belangrijks inzit en kiep hem gewoon leeg in de vuilnisbak. De papieren die uitgezocht waren verdwijnen in een boodschappentas en verhuizen naar de zolder.

Mijn hulp komt aan en zegt dat hij 2 vrienden heeft gebeld die wel zin hebben om te komen helpen. Ik geef hem de opdracht om mijn zware stenen meubels in de tuin te zetten en stap zelf in de auto om verf te gaan halen. Bij de verfwinkel vraag ik om verf die ook nicotine dekt want bij mijn impulsieve actie past het natuurlijk niet om eerst de muren af te wassen. Hop karretje vol latex en rollers richting de kassa. De man bij de kassa lacht, "ga je nu alweer verven? ". Ik lach met hem mee en flap er bijdehand uit dat hij wel een mooie korting mag geven. Ondertussen valt mijn oog op een emmer roze verf en ik beslis maar even in een kwestie van een seconde dat ik daar de keuken dan

maar mee ga verven. Met mijn vlotte babbel overtuig ik de man om me de emmer roze gratis mee te geven. Hij trapt erin, fikse korting en een gratis emmertje roze loop ik voldaan naar de auto en rijd met mijn spullen naar huis.

Thuis zijn de 3 vrienden met zweetdruppels op hun hoofd mijn meubels naar buiten aan het zetten. Ik lach een keer en zet een kop koffie voor de jongens. Pak alle spullen uit en we beginnen te verven. De latexklodders vliegen door de lucht terwijl we het plafond witten.Alles zit onder zelfs mijn haar.

En dan ineens gaat de bel !

Huh? ik loop lachend naar de deur en doe open, terwijl ik de maatschappelijk werkster van mijn kind zijn school aankijk bedenk ik me ineens dat ik vandaag een kennismakingsgesprek met haar had. Ik schaam me een beetje dat het huis op zijn kop staat en ondertussen schieten er alweer een hoop negatieve gedachtes door mijn hoofd. Wat zal ze wel niet van me denken? dadelijk belt ze de kinderbescherming? ondertussen kijk ik naar haar gezichtsuitdrukking en lichaamstaal. Of ze me afkeurt als persoon zijnde, of ze me nu een ongeschikte moeder vind? Ik hoop het in haar ogen te lezen, maar nog niks negatiefs aan haar houding ontdekt. Ik vraag haar of ze koffie wil en of het in een glas mag want kan niet bij de kopjes. Ze lacht vriendelijk en zegt dat het haar niet uitmaakt. Ik maak de koffie en we lopen naar de tuin. We moeten daar wel praten omdat er binnen geverfd wordt. Gelukkig heb ik gevraagd aan mijn begeleidster van de ggz om bij het gesprek aanwezig te zijn dus die staat ook aan de deur. Ze ziet de chaos in mijn huis en lacht, ze kent me inmiddels dus is ook niet verbaasd. We gaan in de tuin zitten op het bankstel wat de jongens net buiten hebben gezet.

De maatschappelijk werkster en de begeleidster van de ggz maken kennis met elkaar gelukkig op een "normale"manier. Gewoon zoals je samen een praatje maakt. En niet in medisch gewauwel waar je niks van snapt. Mijn begeleidster legt uit dat ze erbij is omdat ik nogal in de verdediging schiet als het op mijn kinderen aankomt en dat ik erg twijfel aan mijn moeder zijn.

Terwijl ze met elkaar praten kijk ik naar ze en onderbreek ze regelmatig, want op mijn beurt wachten is toch ook wel erg moeilijk. En als ik het nu niet zeg ben ik het zo weer vergeten. Terwijl het over mijn kinderen gaat begin ik te huilen. Ja mijn kwetsbaarheid, die ligt nu open want ik ben in de hulpverlening terecht gekomen. En in mijn gedachtes is kwetsbaarheid me pijn kunnen doen. En dat samen met mijn onzekerheid maakt dat mijn gedachtes weer negatief worden. Er schieten beelden door mijn hoofd dat ze mijn kindern bij me weg halen en naar pleeggezinnen brengen. En pleeggezin waar ze wel om 4 uur smiddags rustig gaan zitten om thee met koekjes te drinken en ondertussen bespreken hoe het op school was.

Terwijl die gedachtes door mijn hoofd schieten begin ik harder te huilen en zeg wat ik denk tegen mijn begeleidster van de ggze. Ik vertrouw haar, met haar heb ik een klik dus dan kan ik ook gewoon zeggen wat mijn gedachtes doen. Ze proberen me met beide benen op de grond te zetten door te zeggen dat er geen aanleiding is dat jeugdzorg bij mij terecht komt. Ik kalmeer een beetje maar ben er niet gerust op.

Ik vind mezelf een slechte moeder, mijn hoofd zit soms zo vol met gedachtes dat ik niet het geduld heb om de verhalen van mijn kinderen aan te horen of om rustig samen te knutselen.

DIT VERHAAL HEB IK 2 JAAR GELEDEN GESCHREVEN, inmiddels sta ik veel positiever in het leven. en begin aan een frisse nieuwe start. ik zet mijn verhaal hier neer in de hoop iemand te laten weten dat je er niet alleen in staat. en ja ook al geloof je er nu misschien niet in maar ook voor jou gaat de zon weer schijnen.

Reacties

Het kennisplein 'De Ervaringsdeskundige' is gerealiseerd in opdracht van Markieza in samenwerking met het Trimbos-instituut, HEE! en Phrenos (LIVE).