ervaringsdeskundige ervaringsdeskundige

Het verhaal van een geslaagde opleiding


verhaal van een geslaagde opleiding.jpgAls rups had ik al alle kwaliteiten en eigenschappen in mij zitten maar deze waren nog niet ontwikkeld .Ik was teveel bezig met leven en overleven. Tot het moment dat de natuur het nodig vond voor een verandering. mijn leven kwam abrupt tot stilstand en ik kreeg een cocon om mij heen. In deze fase van stilstand kwamen mijn kwaliteiten en eigenschappen tot bloei en langzaam maar zeker ontpopte ik me tot een prachtige vlinder.


Ik functioneerde als rups prima.
Voldeed aan de maatschappelijke standaard.
Had een goede leuke baan en woonde samen met een lieve vriendin.
Echt een prototype huisje boompje beestje...
Oke, in het verleden had ik wel wat meegemaakt maar dat wast toch verleden tijd?
Dat had ik toch een plaats gegeven?

Die vele uren die ik maakte?
Tja dat kon niet anders ...
Het jaloers gedrag van collega's ... ach dat had ik al vaker meegemaakt...
Alle lichamelijke en geestelijke klachten... nee die waren echt anders als de eerste keer dat mijn accu leeg was. Toch??

Nee als rups had ik het prima voor elkaar...

Maar ja... hoe lang kan je de signalen negeren?
Hoe koppig kan je blijven volhouden dat er niets mis is?
Het antwoord? Tot dat je lichaam zegt ..."en nu is het genoeg"
Nu wordt het tijd voor een time-out.
Tijd voor bezinning..

Daar zat ik dan in mijn cocon.
Kon en wilde de deur niet uit.
Alles was me teveel.
Vervreemde van mezelf, van mijn vriendin en van mijn omgeving.
Er was echter één probleem ... Ik had het zelf niet in de gaten.
Professionele hulp aanvaarden?
Waarom? Ik was toch niet gek?
Dit is toch mijn probleem? Dan moet ik dat ook zelf oplossen. Heb ik altijd al gemoeten.
Het is dat ik het belooft heb aan mijn vriendin .
Maar ach als ik vertel wat ze willen horen ben ik er zo van af. Iedereen gelukkig.

Onmacht,onzekerheid,woede, verdriet ,radeloosheid,totale afhankelijkheid...
Ik heb het allemaal mogen ervaren.
Maar zoals gebruikelijk in mijn leven heb ik een beschermengel op mijn schouder.
Op het moment dat ik het echt niet meer zag zitten,ontmoette ik iemand die me begreep.
Hij vertaalde de gevoelens die ik niet kon benoemen.
Hij vertelde over zijn strijd en onmacht.
Maar hij liet me ook zien wat ik daar aan kon doen.
Hij werd mijn voorbeeld en mijn mentor.

Relativeren,overdragen van kennis en inzichten maar voornamelijk een positieve instelling zijn enkele kwaliteiten die hij inzette zodat ik weer vertrouwen in mezelf kreeg.
Voor het eerst sinds jaren kon ik dingen een plaats geven.
Hij gaf mij inzichten die ik niet eerder had gehoord.
Er kwam zelfs een moment dat ik me er van bewust ging worden dat ik nog zou kunnen gaan werken!!
Wat voor werk ik zou gaan doen was voor mij overduidelijk...
Ik wil net als hem mijn ervaringen en kennis inzetten om mensen te ondersteunen.
Ervaringsdeskundige .. dat is wat ik wil gaan worden!!!

Maar ja daar sta je dan als vlinder.
Een ander persoonlijkheid, een andere rol...
Maar voor directe omgeving en mezelf ben ik nog steeds die rups.
Behoor ik me te gedragen als een rups.
Want dan weet ik waar ik aan toe ben.
Maar deze nieuwe rol als vlinder?
Wat wordt er dan van me verwacht?
Waar ligt nu mijn toekomst?
Wordt ik wel geaccepteerd als vlinder?
En weer is er mijn "mentor" die me onder zijn hoede neemt.

Hij is het die me er op wijst dat de tijd is aangebroken dat ik mijn vleugels spreid.
Hij laat me zien dat ik vrij ben om te fladderen en leert me hiervan te genieten.
Sinds ik mijn vleugels heb gespreid en ben gaan fladderen beleef ik het enen avontuur na het andere.
Kom ik op plaatsen waar ik als rups nooit zou zijn gekomen.
En weet je .. ik ben gelukkiger als ooit tevoren.

Het heeft me in totaal 12 jaar geduurd om te komen waar ik nu ben.
Ben door diepe dalen en over hoge bergen gegaan.
Maar ik heb geleerd om ook eens stil te staan en te genieten van het uitzicht.

Drie jaar terug ben ik begonnen als ervaringsdeskundige begeleider.
Net zoals in het verhaal heb ik moeten wennen aan deze rol.
Oke, ik had al veel vrijwilligerswerk gedaan.. maar toch..
Dit was een betaalde baan.. mensen hadden verwachtingen..
Langzaam maar zeker kreeg ik genoeg vertrouwen in mijn ervaringsdeskundigheid.
Durfde ik te vertrouwen op mijn gevoel en de opgedane ervaringskennis.
Ik voelde me weer gewaardeerd en geaccepteerd.
Voor het eerst sinds jaren was Ik weer iemand.

Eigenlijk gaat vanaf dat moment mijn persoonlijke groei met sprongen vooruit.
Ik ontdek steeds meer nieuwe kwaliteiten bij mezelf en sta verbaast hoe goed het met me gaat.
Er wordt mij de mogelijkheid om een opleiding te gaan volgen aangeboden.
Even is er de twijfel.. kan ik dit wel aan? Verlang ik dan niet teveel van mezelf?
Maar ja ik ben wel een leergierig type.
Ik wil wel eens weten waarom collega hulpverleners bepaalde technieken gebruiken.
Wie weet kan ik deze technieken wel gebruiken samen met mijn ervaringsdeskundigheid.
En weer kies ik ervoor om een nieuwe rol aan te gaan.
Naast ervaringsdeskundige begeleider ben ik nu ook leerling.
In het begin is het zoeken...
Zoeken naar de balans tussen werk en school.
Zoeken naar de balans tussen wat school verwacht en wat ervaringsdeskundigheid van mij verwacht.

Waar stopt ervaringsdeskundigheid en begint professionaliteit?
Dit is de vraag die me afgelopen twee jaar heeft bezig gehouden.
Ben ik na de opleiding een professional of ervaringdeskundige?
Voor mezelf ben ik eruit...
Ik blijf ten alle tijden mijn ervaringsdeskundigheid gebruiken
De aangeleerde methodieken zijn een verbreding van de kennis en vaardigheden die ik al heb.
Soms houd dat in dat ik een methodiek toepas om daar mijn ervaringskennis in te gebruiken.
Soms houd dat in dat ik vanuit mijn ervaringskennis een methodiek aanpas om hulp op maat te bieden.
Anders gezegd ik ben ervaringsdeskundige met een professionele jasje.
Ik kies wanneer ik mijn jas uit doe of juist aan houd.

Wat heeft de opleiding mij gebracht?

- Structuur in mijn werkzaamheden
- Planmatig werken
- Verdieping in reflecteren.
- >Vergroting van zelfvertrouwen en zelfwaardering
- Besef dat 90% van mijn ervaringsdeskundigheid te motiveren is vanuit een methodiek.
- Begrijp nu beter de overwegingen die een professional moet maken en kan daar op in spelen.
- Zelfontplooiing ( ben begonnen met 16 uur, werk er nu 28,pionier met nieuwe projecten, etc)

onlangs werd mij gevraagd of ik ooit beter zal worden. ik gaf als antwoord:.
"zolang ik blijf open staan voor de dagelijkse leermomenten,
wordt ik elke dag een stukje beter.
beter in mijn werkzaamheden en beter in mijn persoonlijke ontwikkeling"
Want elk leermoment is een uitbreiding van ervaringskennis en ervaringsdeskundigheid. dit komt de hulpvrager weer ten goede. En daar gaat het tenslotte om.

"Wat de werktoekomst mij nog gaat brengen?
Ik weet het niet. Maar ik fladder vol vertrouwen de rijzende zon tegemoet op zoek naar nieuwe avonturen. En wie weet kijkt er een rups omhoog, ziet mijn silhouet en raakt geïnspireerd om, net zoals ik jaren geleden, zich langzaam maar zeker te ontpoppen tot een prachtige ervaringsdeskundige vlinder ."

Reacties

Het kennisplein 'De Ervaringsdeskundige' is gerealiseerd in opdracht van Markieza in samenwerking met het Trimbos-instituut, HEE! en Phrenos (LIVE).